Feminist Research Methods Conference, Stockholm 2009.

Op de foto links staat Joyce Follet van de Sophia Smith Collection in de Verenigde Staten. De Sophia Smith Collection nam 60 video interviews af met feministen (Voices of Feminism). Rechts Josien Pieterse, interviewer van de 10 interviews die het IIAV afnam in het kader van de mondelinge geschiedenis van de vrouwenhulpverlening. De foto is genomen in de 'Gouden Hal' van het stadhuis van Stockholm. Van 4 tot en met 6 februari was er in Stockholm de conferentie: Feminist Research Methods. Josien en ik presenteerden daar een paper over onze methode van oral history op video. Joyce Follet en wij hebben veel ervaringen uitgewisseld over onze beide projecten. Het project 'Voices of Feminism' heeft door heel Amerika heen interviews afgenomen. Dat hield in dat ze geen voorgesprek konden houden, zoals wij hebben gedaan. Ze lieten interview-kandidaten een vragenlijst invullen, op basis waarvan de interviewers zich voorbereiden. Zij interviewden altijd twee dagen, een enkele keer zelfs drie dagen. Bij de meeste interviews bediende de interviewer zelf de camera, dit maakte het merendeel van de opnames ongeschikt voor een documentaire. Sommig interviews hebben ze daarom laten opnemen door een professionele cameravrouw, omdat ze ook een documentaire over dit ondewerp willen laten maken. De interviews zijn toegankelijk gemaakt door het publiceren van de transcripts op het web.

In Zweden liet Joyce Follet een indrukwekkend fragment zien van een interview met Loretta Ross zien. Het interview met Ross is 23 (!) uur lang. Ross is een Afro Amerikaanse vrouw die strijdt voor reproductieve rechten en tegen (seksueel) geweld. In het fragment reflecteert ze op het interview-proces:

ROSS: "Well, as I was rereading the transcript from the first ten tapes, I guess, I was bemused by the fact that, without intending it, I was self-censoring, that there are details that I’m not giving to the archives, that I’m [not] casually leaving littered around for people to read at their leisure. And I think that’s part of the oral history process, though, that you self-disclose but only to a point, because you don’t necessarily want to make your entire life available for casual scrutiny for anybody that can use the web and browse through the litter of one’s life. And so, even though I felt that I was being pretty self-revealing in the process, in reading back over it I thought, Loretta, there’s still a lot you didn’t put out there. And I’m not going to do it now. (laughs) FOLLET: You’re not going to tell me what question would unlock that that I haven’t thought to ask? ROSS: No. And this oral history feels like emotional, political, and psychological exploratory surgery. You don’t know what you’re going to find when you make the incision and you peel back the skin and you look in. And I think that it’s designed to both create a narrative, and I think one of the byproducts of the creation of that narrative is to create a certain level of discomfort, with being the focus of a camera and so much intentional focus. And I can honestly say, it’s not the most comfortable place I’ve ever been. I never thought that telling the story of one’s life personally and politically would be such a scary process, but it actually is."

(Loretta Ross, interview by Joyce Follet, transcript of video recording, February 4, 2005, Voices of Feminism Oral History Project, Sophia Smith Collection, pp. 359.)